degrotelijnen.nl

De winst van verspilling

Soms komen dingen zó mooi samen, dat ze wel tot inzicht moeten leiden. Deze week had ik zo’n ervaring, ingegeven door het lezen van Kairos, van Joke J. Hermsen. Kairos is de ‘god van het geschikte ogenblik’ en Hermsen doet in dit boek een hartstochtelijk pleidooi voor nieuwe bevlogenheid. Dit boek lees ik op ‘het juiste moment’!

Ik zie organisaties aan de slag met Lean: het managen van efficiency, door het elimineren van verspilling. Deze organisaties worden gestuurd door benchmarks en kwantitatieve doelstellingen. Het moet beter, met minder. Nu is saneren nooit een leuke opgave; als er een gedegen visie achter ligt, is het uitvoerbaar. Dat is het uitlegbaar. Maar uiteraard geeft het ook onduidelijkheid, weerstand en (daardoor) gebrek aan ‘flow’ bij medewerkers (en management)….

Aan de andere kant zie ik organisaties, waar een nog meer familiaire cultuur heerst. Daar is minder structuur, soms gebrek aan procedures en ook veel ‘gedoe’ om tot oplossing te komen (hoezo, vooroordeel over ‘ontwikkelstadium’?). Nu ben ik van de structuren, planmatig werken, afspraak is afspraak. Ik hou wel van overzichtelijke processen. Ik hou van weten waar je aan toe bent en duidelijkheid. Ik zoek naar optimalisaties, verbetermogelijkheden en efficiency. En toch had ik afgelopen week een ‘kairiotisch’ moment van bezinning: Wat werkt nu feitelijk beter? Het tegengaan van verspilling voelt ‘logisch’ vanuit het gangbare berekenend denken, gerichtheid op calculerende en economische principes. Maar wat als het tegenzit? In een hoog efficiënte organisatie; wat is de loyaliteit van de medewerker, als er onvoorspelbare dingen gebeuren?

Hermsen heeft het over de menselijke maat van het leven, als tegenhanger van de (techniek gedreven) digitalisering van de wereld om ons heen, en doet een stevig en goed gefundeerd pleidooi voor drie specifieke menselijke vermogens: Creativiteit, Enthousiasme en Ethisch bewustzijn. Vooral het essay over enthousiasme heeft me geraakt. De gedachte dat enthousiasme kan worden gezien als een magnetische kracht, die aanstekelijk werkt en beweging kan brengen, inspireert. Net zoals de stelling dat enthousiasme steun nodig heeft (‘je kunt niet in je eentje enthousiast zijn’). Ik citeer: “Techne, vakbekwaamheid, kunnen we leren, maar bevlogenheid niet. Die overkomt ons. We raken enthousiast, we doen dat niet”. We kunnen verwondering wél trainen, meer prioriteit geven dan we nu veelal doen.

Ik ben er van overtuigd dat organisaties die voor minder stress en werkdruk zorgen en meer ruimte geven aan creativiteit en het ontwikkelen van eigen initiatieven, meer kans hebben op enthousiaste medewerkers. En dat dit enthousiasme leidt tot een nieuwe bevlogenheid. Een re-naissance van loyaliteit: Ruimte om te rommelen, maar ook: samen schouders er onder, als het moet. Iets minder focus op logica en analyse; meer ruimte voor verwondering en intuïtie. Dus: loslaten die doorgeschoten drang naar organisatie en structuur. Ik raak enthousiast over een beetje ‘verspilling’ in de operationele formatie: Een mannetje extra geeft iedereen een beetje ruimte. Met als resultaat méér betrokkenheid en bevlogenheid. En dat geeft winst!

Deel dit bericht

Share on linkedin
Share on print
Share on email
Judith-Homefoto

Wie ben ik?

Als zelfstandig interim manager/ procesbegeleider voeg ik me snel en gemakkelijk in een organisatie en help de ambities en doelen scherp te krijgen...

IMG_1713

Wat doe ik?

Vanuit mijn expertise op het gebied van verandermanagement, huisvesting en bedrijfsvoering, ondersteun ik organisaties bij uiteenlopende verbetertrajecten...

Life Long Learning

Door te lezen ontsnap ik even aan de druk van alledag. Niets lekkerder dan in een boek verdwijnen, de tijd te vergeten en je in een andere wereld wanen...